Ανεμώνη – του Λεωνίδα Χαζίρογλου

2

Είχαμε ένα τζάκι
στο σπίτι μου χτισμένο
με πέτρα λαξευτή
κι άφθονο χρόνο σμιλεμένο

όταν ερχόταν ο καιρός
κι αλλάζαμε το χρόνο
φωτίζονταν η συντροφιά
και διώχναμε τον πόνο

κι έλεγε η θύμηση
με έντονη συγκίνηση

ότι στον κόσμο των εδώ
δεν είμαστε οι μόνοι

ήτανε μαζί μ εμάς
σ εκείνη εκεί τη συντροφιά

η αύρα
από μια λεπτή
μικρούλα ανεμώνη

όπου με κενό
το πετρωμένο βλέμμα της
προς τη φωτιά
μαραίνονταν ευλαβικά

θύμιζε ο μαρασμός της
απ τους εφήμερους ανθούς
το γοργό μας πέρασμα
στους αιώνιους καιρούς

του Λεωνίδα Χαζίρογλου
από την ποιητική συλλογή «Κήπος των Θαυμάτων»

Λεωνίδας Χαζίρογλου

Κοινοποίηση

2 Σχόλια

  1. Ο ποιητης ισως μιλαει για την αιωνιοτητα την οποια διακαως εμεις οι ανθρωποι επιδιωκουμε, με απλετο χρονο σμιλευοντας τη ζωη μας

Γραψτε ενα σχολιο