‘Ασφαλτος – ‘Αποψη, Κριτική από την Χριστίνα Σαμπατάκου

0

Είδα την ταινία του γάλλου σκηνοθέτη Σαμουέλ Μπενσετρί, Άσφαλτος πριν από λίγες ημέρες στο σινεφιλ στέκι του Αμαρουσίου, το σινεμά των παιδικών μου χρόνων, στο Διάνα.
Δεν γνωρίζω τον σκηνοθέτη, δεν έχω δει κάποια άλλη ταινία του( ειχε προβληθει το 2003 η κωμωδία του «Janis and John» η οποία δεν είχε πάρει τόσο καλές κριτικές κυρίως σε επίπεδο σεναρικό. Αυτό δεν μας επηρεάζει, όμως είναι υπέροχο οι δημιουργοί να επανέρχονται πιο ώριμοι, πιο ουσιαστικοί και πιο άμεσοι.

Ενθουσιάστηκα με αυτή την τόσο αισιόδοξη ταινία που με κέρδισε κυρίως η θεματολογία της, αυτο το πάντρεμα χιούμορ, σουρεαλισμού, ευαισθησίας και τρέλας! Επιπλέον, ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί τα μέσα του με οικονομία, με εξυπνάδα και ένιωσα πως έβλεπα τους ήρωες σε κοντινά όταν κρινόταν απαραίτητο, απόλαυσα την λιτή φωτογραφία και τα γενικά και υποκειμενικά πλάνα όταν χρειαζόταν σεναριακά και αυτό έδωσε μια απλότητα και μια αμεσότητα στην ταινία συνολικά.

Ας δούμε όμως την ιστορία της ταινίας η οποία τοποθετείται σε μια εργατική πολυκατοικία σε προάστιο του Παρισιού. Εδώ τρια διαφορετικά «ζευγάρια» ενοίκων σχηματίζονται και οι ιστορίες τους διαδραματίζονται παράλληλα. Μια σπονδυλωτή κατά μια έννοια ταινία που την διαπερνά μια κλωστή, η έννοια της μοναξιάς και η διαπίστωση πως φαινομενικά αταίριαστοι άνθρωποι μεταξύ τους , έρχονται πολύ κοντά και δένονται.

‘Ασφαλτος – ‘ΑποψηΟι ηθοποιοί είναι υπέροχοι και το καστ είναι όντως ενα από τα δυνατά χαρτιά αυτής της ταινίας.
Ο πρώτος ήρωας ο ιδιότροπος και μοναχικός Στέρνκοβιτς, ο οποίος στην αρχή της ταινίας είναι ο μόνος στην συγκέντρωση των ενοίκων που δεν επιθυμεί να συνεισφέρει τον οβολόν του για να επιδιορθωθεί το ασανσερ με την δικαιολογία πως μένει στον πρωτο όροφο και δεν θα το χρειαστεί! Στην πορεία όμως μένει (προσωρινά) σε αναπηρικό καροτσάκι και δίνει την μάχη του μόνος από ντροπή καυ υπερηφάνεια να εξυπηρετηθεί. Ερωτεύεται μια πολύ γλυκειά – με πολύ ωραίο τύπο- νοσοκόμα, στο νοσοκομείο όπου πηγαινιε κρυφά να φάει από το μηχάνημα. Προσποιείται τον φωτογράφο και την προσεγγίζει.

Το δεύτερο ζευγάρι σχηματίζουν ένα 17χρονο αγόρι που μένει μόνο του σε ένα διαμέρισμα με μια ηθοποιό – πρώην πρωταγωνίστρια του σινεμά η οποία προσπαθεί να έρθει και πάλι στο προσκήνιο. Την υποδύεται η Ιζαμπέλ Ιπέρ με υπέροχη ισορροπία, χαμηλούς τόνους και χιούμορ. Υπάρχει έντονο το κομμάτι της αυτοαναφορικότητας σε αυτή την ιστορία καθώς υπάρχουν και σινεφιλικές αναφορές από ταινίες που είχε συμμετάσχει. Διαμορφώνεται μια αληθινά όμορφη σχέση ανάμεσα τους, φιλική και όχι τόσο σχέση μητέρας – γιου που ίσως να έδινε πιο δραματικό τόνο( και ευτυχώς δεν συμβαίνει).

Το τρίτο ζευγάρι που διαμορφώνεται – και τον πιο αγαπημένο μου(!) – ειναι η αξιολάτρευτη Κα Χαμιντά, μια μεσήλικη γυναίκα απο την Αλγερία η οποία κατοικεί μόνη της στο διαμέρισμα της αφού ο γιός της είναι στην φυλακή και την επισκέπτεται για λίγες ημέρες απρόσμενα ένας ..αστροναύτης της ΝΑΣΑ ο οποίος προσγειώθηκε στην ταράτσα και περιμένει να έρθουν να τον πάνε πίσω! Ουτε που μιλάνε την ίδια γλώσα και όμως η σχέση που δημιουργείται είναι τόσο τρυφερή και ευαίσθητη. Ο ευγενικός αμερικανός αστροναύτης τρώει για πρώτη φορά κους κους από τα χέρια της Κας Χαμιντά!
Και οι τρεις ιστορίες ειναι αστείες, τρυφερές, τρελές σαν ένα μοντέρνο παραμύθι που έχει ευτυχισμένο τέλος παρά τις ταλαιπωρίες και την αγωνία των ηρώων.

Πραγματικά αξίζει να δείτε αυτή την ταινία τόσο για την τρυφερότητα της και την αλήθεια της όσο και για τον κινηματογραφικό τρόπο που επέλεξε ο σκηνοθέτης να μας την αφηγηθεί. Σκηνοθεσία, φωτογραφία, ερμηνείες , μουσική όλα σωστά μελετημένα και δεμένα μεταξύ τους.

Δεν ξέρω τι με άγγιξε τόσο πολύ αλλά συγκινήθηκα πολύ στο τέλος. Ακόμη και αν εσείς δεν το νιώσετε αυτό σίγουρα θα εκτιμήσετε αυτή την ταινία ιδιαίτερα αν είστε φίλοι του σινεμά του Τζάρμους, του Καουρισμάκι και υτού του ύφους ταινιών.

Θα έλεγα να πάτε σύντομα να την δείτε καθώς μετά θα την βρίσκετε να προβάλλεται στις 17:00 σε ένα μόνο σινεμά ή σε κανένα!

*Η Χριστίνα Σαμπατάκου είναι συνεργάτης του Lifebeat.gr

Κοινοποίηση

Γραψτε ενα σχολιο