Μια παράσταση σύγχρονου χορού που αντλεί από τις «Ρίζες» μας, με είσοδο ελεύθερης συνεισφοράς.

0

Πόση ρίζα έχουν τα κλαδιά και πόσα κλαδιά οι ρίζες, πόσο σύγχρονη φόρμα είναι ο ζωναράδικος και πόσο καρσιλαμά έχει ο χορός μας στον αυτοσχεδιασμό και το contact improvisation;
Μια παράσταση που “αιωρείται” ανάμεσα στις παραδοσιακές και σύγχρονες μουσικές και κινητικές φόρμες.
«Κι αν σε ρωτήσω για τις ρίζες σου, τί θα μου πεις; Έχεις μία, δύο, τρεις… καμία; Ξέρεις αν έχεις;» Οι ρίζες σου μένουν ίδιες ή αλλάζουν με το πέρασμα του χρόνου;

Από την Ηρώ Μητρούτσικου

Ο νέος Χώρος Τέχνης art63:

Ένας νέος, πανέμορφος χώρος άνοιξε στο κέντρο της Αθήνας, στο νούμερο 63 της 3ης Σεπτεμβρίου. Τρία λεπτά από την πλατεία Βικτωρίας (ή από το Πολυτεχνείο), ένα τεράστιο νεοκλασικό -χτισμένο το 1892- ανακαινίστηκε, με το ξύλο και την πέτρα να κυριαρχούν, και παραδόθηκε στην τέχνη!

Στο ισόγειο: μπαρ, ένα θεατράκι, το γραφείο και μια υπέροχη αυλή για καλοκαιρινές παραστάσεις. Στους πάνω ορόφους το κτίριο χωρίζεται στην μέση: από την αριστερή είσοδο ανεβαίνει στους χώρους της Δραματικής σχολής Γ.Θεοδοσιάδη, ενώ από την δεξιά είσοδο ανεβαίνεις στο αναγνωστήριο, σοφίτα φιλοξενίας και σε άλλους κενούς χώρους, ελεύθερους για να τους χρησιμοποιήσει κάθε καλλιτέχνης όπως θέλει! Ο “Χώρος Τέχνης Αrt 63”, άνοιξε τις πόρτες του στους «καλλιτέχνες του δρόμου» και πολλοί εκθέτουν, ήδη, εκεί, ενώ παραδίδονται και μαθήματα σύγχρονου χορού (από την Έλενα Σταυροπούλου).
https://www.facebook.com/%CE%A7%CF%8E%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%A4%CE%AD%CF%87%CE%BD%CE%B7%CF%82-Art-63-814448988633003/

Η ομάδα της Τέτης Νικολοπούλου:

Είναι ευτυχής συγκυρία ότι ο όμορφος χώρος του δευτέρου ορόφου άνοιξε με την χορευτική performance (αποτέλεσμα έρευνας που έγινε στο Αrt 63) «Περσεφόνη” και συνεχίζει με μια, επίσης χορευτική performance, απόλυτα εναρμονισμένη με το περιβάλλον, από μια αξιόλογη ομάδα χορού.

H Τέτη Νικολοπούλου είναι χορεύτρια, δασκάλα χορού, χορογράφος και εκπονεί διδακτορική διατριβή πάνω στα Somatics και το Contact improvisation, χορογραφεί παραστάσεις, ταινίες, μουσικά δρώμενα κτλ και δίνει ομιλίες σε συνέδρια και σεμινάρια στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ έχει βραβευτεί (στους διαγωνισμούς Ραλλούς Μάνου και ΕΟΤ) για τη χορογραφία της “Προκατάληψη”. Φέτος, μαζί με τον Παναγιώτη Ανδρονικίδη –ο οποίος χορογραφεί, επίσης, κυρίως άτομα με ειδικές ανάγκες- δημιούργησαν μια πολύ ιδιαίτερη παράσταση.

Θέτοντας ερωτήματα όπως: Ποιά είναι η σύνδεση του σύγχρονου ανθρώπου με την παράδοση, τί ονομάζει ο σύγχρονος άνθρωπος ρίζες, πώς μπορεί ο σύγχρονος χορός να χορογραφήσει την παράδοση και πώς μπορούμε να μιλάμε για “Ρίζες” σε εποχές ξεριζωμού, έφτιαξαν κάτι που δεν θα μπορούσαμε να το φανταστούμε.Μια παράσταση σύγχρονου χορού που αντλεί από τις «Ρίζες» μας, με είσοδο ελεύθερης συνεισφοράς.Τί είναι “Ρίζες” για τον καθένα μας;

Ο ξεριζωμός από έναν τόπο, η προσφυγιά, τα δέντρα, τα βράχια -η ίδια η φύση, τα ακούσματα και οι αφηγήσεις, οι άνθρωποι, οι σχέσεις και το ξύπνημα των αισθήσεων είναι μερικές μόνο από τις έννοιες, τις οποίες μπορεί κάποιος να δώσει στη ρίζα. Ενέχει η λέξη μια εθνική σκοπιά πάνω σε αυτό που λέμε “Παράδοση”; Παρόλα αυτά, όσο κι αν οι ρίζες έχουν να κάνουν με τον τόπο, τις μνήμες και τις αναφορές που έχει ο καθένας από εμάς, είναι σίγουρα κάτι εσωτερικό, βαθύ, το οποίο όμως κινείται, αλλάζει και μεταβάλλεται. Κινείται “σταθερά” μαζί μας, είναι η αντανάκλαση του εαυτού μας και είναι πάντα εδώ… Οι “Ρίζες μου” είναι πολλά πράγματα, πολλές ταυτότητες.
«Ήταν, λοιπόν, πολύ αποκαλυπτικό να αντιλαμβανόμαστε ότι όσο σύγχρονη και αν ήταν η ανάγνωση μιας κινητικής ιδέας ή φόρμας η παράδοση, η ρίζα, ήταν πάντα μαζί μας. Η σύνδεση με τα δέντρα και με την φύση. Το θαύμα να αναπτύσσεσαι προς τα πάνω αλλά και εσωτερικά – υπόγεια. Να πατάς γερά αλλά και να είσαι ελαστικός στον αέρα».

Η παράσταση:

Ο χώρος ζεστός και με σκηνικό τον πέτρινο τοίχο. Οι θεατές κάθονται σε καθίσματα, πάγκους και μαξιλάρια, ενώ οι δυο μουσικοί προετοιμάζονται (Βαγγέλης Αλεξόπουλος, Ευριπίδης Ζαφείρας). Θα παίξουν ταμπούρλο, ούτι και διάφορα άλλα παραδοσιακά όργανα, ποικιλία κρουστών αλλά και μια παραδοσιακή στάμνα θα συμβάλλουν στην μουσική επένδυση της παράστασης.

Η παράσταση ξεκινάει με τραγούδι χωρίς συνοδεία μουσικής και με μια παραπομπή στα ρούχα που ξεβράζονται στις παραλίες της Μυτιλήνης. Ρούχα που ξυπνούν, όμως, αναμνήσεις και σε εμάς. Συνεχίζει σε ησυχία. Ένας μεγαλόσωμος περφόρμερ χορεύει κάνοντας σωματικό contact με ένα μεγάλο κλαδί. Το κλαδί κι ο χορευτής φτιάχνουν τελικά ένα πανέμορφο χορευτικό ντουέτο. Το contact improvisation συνεχίζεται με ένα μάλλινο, παραδοσιακό ζωνάρι! Όλα όσα ξέραμε για το contact improvisation αναιρούνται και διευρύνονται.

Στροβιλίσματα που θυμίζουν δερβίσηδες, αλλά, τελικά, είναι τόσο ελληνικά.Μια παράσταση σύγχρονου χορού που αντλεί από τις «Ρίζες» μας, με είσοδο ελεύθερης συνεισφοράς.Ο χορός είναι σύγχρονος, η σωματική επαφή έντονη, σχεδόν διαρκής, παρόλα αυτά όλα έχουν αναφορές κάπου βαθιά στις ρίζες μας. Το “ρίζωμα”, η σύνδεση με τη γη -αλλά και με τον εαυτό μας στο εδώ και τώρα- είναι ζητούμενο αλλά και προϋπόθεση στη δημιουργία μιας οποιασδήποτε παράστασης…

Όσο ιδιαίτερες είναι οι χορογραφίες, άλλο τόσο ιδιαίτερα είναι και τα κοστούμια (Δώρα Σουμαλεύρη) και η σύλληψή τους! Αργείς να αντιληφθείς ότι πρόκειται για ρούχα των σύγχρονων γιαγιάδων και παππούδων, κομμένα και ραμμένα πάνω στα σώματα των χορευτών, ώστε να ακολουθούν την κίνησή τους και να την ενισχύουν. Η λουλουδάτη ρόμπα, την οποία η γιαγιά φοράει μόνο στο σπίτι και στην αυλή, πάνω στο σώμα της νεαρής χορεύτριας μεταμορφώνεται, φαντάζει παιδικό ρούχο, παίρνει κίνηση και δίνει ζωή και ζωντάνια και στην γιαγιά…

Οι χορογραφίες συνεχίζονται μπλέκοντας τον ζωναράδικο, αλλά και τη “Ρούσα Παναγιά”, με το σώμα και τον σύγχρονο δημιουργικό χορό. Μέσα από τον αυτοσχεδιασμό, οι τρεις χορευτές μας μιλάνε για τον τόπο, τη χώρα, τον ξεριζωμό, τις μνήμες, τον έρωτα.

Η ζωντανή μουσική σε συνεπαίρνει, οι ερμηνείες είναι αληθινές, τα σχόλια για την επικαιρότητα βουβά και εύστοχα, ενώ το συναίσθημα και οι μνήμες σε οδηγούν.

Η παράσταση τελειώνει με έναν παραδοσιακό χορό που εκτείνεται σε όλο τον όροφο και τον οποίο χορεύουν, κυκλικά, χορευτές και κοινό μαζί. Βγαίνοντας υπάρχει ένα κουτί που κάθε θεατής μπορεί να ρίξει τον οβολό του, το αντίτιμο του εισιτηρίου που αυτός πιστεύει ότι άξιζε αυτό που είδε, ενώ στο φουαγιέ ακολουθεί συζήτηση, μαζί με κρασί.

Παραστάσεις:

Μετά τη μεγάλη ανταπόκριση του κοινού, η παράσταση σύγχρονου χορού «Ρίζες» στον “Χώρο Τέχνης Αρτ 63”, με παραδοσιακά και σύγχρονα ακούσματα, παίρνει συνεχείς παρατάσεις (θυμίζει την περσινή επιτυχία της χορευτικής performance “Στην άκρη του βατήρα”, παρότι το θέμα και οι χορογραφίες κινούνται στο αντίθετο άκρο).

Η παράσταση «Ρίζες» θα συνεχίσει να παίζεται τα Σάββατα του Γενάρη στο Art63, ενώ τον Φλεβάρη θα παραδώσει την αίθουσα σε άλλους καλλιτέχνες και θα συνεχίσει την πορεία της σε άλλο χώρο.

Χορογραφούν: Παναγιώτης Ανδρονικίδης, Τέτη Νικολοπούλου, Νίκη Στεργίου
Χορεύουν: Χρύσα Καλλιάφα, Παναγιώτης Ανδρονικίδης, Τέτη Νικολοπούλου
Φωτογραφίες: Mariana Bolano

Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ

 Χώρος Τέχνης Art 63
Γ’ Σεπτεμβρίου 63, Βικτώρια
Σάββατα του Γενάρη, 9 μ.μ.
Κρατήσεις:  6932376259
Επικοινωνία: 6970744095, (2103235592)

Κοινοποίηση

Γραψτε ενα σχολιο