Συνέντευξη του Ευάγγελου Σαμιώτη στo LifeBeat.gr

0

Ο Ευάγγελος Σαμιώτης είναι  ο συγγραφέας του έργου «Από τη Γεωργία…με αγάπη!» αλλά παράλληλα παίζει και σε αυτό, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο L.A. (Life n’ Art) Theater .

Τι αποτέλεσε έναυσμα – έμπνευση για τη συγγραφή του συγκεκριμένου έργου;

Αν με ρωτήσεις πώς έρχεται ή τι είναι έμπνευση δεν ξέρω να σου απαντήσω. Για το συγκεκριμένο έργο, μου ήρθαν ξαφνικά στο μυαλό διάφορα μικροπράγματα που συνδέθηκαν τεχνηέντως μεταξύ τους. Μπορεί να πιαστώ από ένα όνομα, από κάτι που είδα ξαφνικά στο δρόμο όπως περιπατάω ή οδηγώ, κάτι που άκουσα. Ξεκινώντας από μια ιδέα χτίζω σιγά σιγά το κεντρικό θέμα της ιστορίας,  έπειτα σκέφτομαι πως θα είναι περίπου το τέλος – γιατί θέλω να ξέρω την κατάληξη κι ύστερα τους ρόλους. Σε όλα μου τα έργα κάπως έτσι λειτουργώ. Δεν γράφω με σκοπό το «ανέβασμα» ενός έργου. Απλώς γράφω ασταμάτητα, όταν με «χτυπήσει» αυτή η θεία και άγνωστου προελεύσεως έμπνευση. Μιλώντας για το συγκεκριμένο έργο, βρέθηκα αντιμέτωπος με προβληματισμούς σχετικά με το μεταναστευτικό, την οικονομική κρίση και το ερώτημα μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο καθένας μας για την επιβίωση του. Διάλεξα έναν τρόπο κωμικό, καθώς έκρινα ότι το γέλιο μέσα από την τέχνη αποτελεί απάντηση στη μαυρίλα που έχουμε γύρω μας.

Από τη Γεωργία…με αγάπη!Πώς αντιλαμβάνεστε την κρίση που διανύει η χώρα τα τελευταία χρόνια;

Κρίση  υπήρχε πάντα. Άλλοτε μεγαλύτερη και άλλοτε μικρότερη. Κρίση είναι όταν πεινούν 10 άνθρωποι και 1000 τρώνε με χρυσά κουτάλια, κρίση είναι και όταν πεινούν 990 και 10 τρώνε με χρυσά πιρούνια. Η κρίση είναι ένα ανθρώπινο φαινόμενο και ξεκινά από εμάς τους ίδιους, από μένα και από σένα που δεν είμαστε σε θέση να μοιραστούμε τα αγαθά μας. Είμαστε αρκετά φοβικοί και εγωιστές οι άνθρωποι. Φοβόμαστε το άγνωστο αύριο. Πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν οι <<άνθρωποι>> που θέλουν να πατήσουν επί πτωμάτων, το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε. Και ξέρεις τι κάνουμε; Τίποτα ουσιαστικό, μάλλον. Να! εγώ απλώς τα γράφω, εσύ απλώς μου παίρνεις συνέντευξη, ο άλλος τα διαβάζει και πάει λέγοντας. Μακάρι να ήξερα τι πρέπει να γίνει άλλα δεν ξέρω. Ο καθένας μόνος του πρέπει να αποβάλει τον προσωπικό του φόβο και να γίνει γενναιόδωρος.

Ποιος θεωρείτε ότι είναι ή οφείλει να είναι ο ρόλος της Τέχνης σε περιόδους κρίσης ή μη;

Είμαι πολύ «μικρός» για να σου απαντήσω σε αυτή την ερώτηση, καθότι Τέχνη, έχει πει ο Σαίξπηρ, δεν είναι για τους πολλούς ούτε για τους λίγους, είναι για τον καθένα μας χωριστά. Προσωπικά, αυτό που κάνω είναι καθαρά μια απόλαυση, ένας τρόπος να ξεφύγω από την ανιαρή πραγματικότητα μου. Εάν αυτό έχει αντίκτυπο και σε άλλους, αν μπορώ να τους γεμίσω με μικρά στιγμιαία συναισθήματα, γέλιο, χαρά, λύπη, ανακούφιση, τότε μόνο, θαρρώ πως έχω πετύχει τον προσωπικό μου στόχο. Τέχνη είναι οτιδήποτε δημιουργεί συναισθήματα. Πόσο μεγαλύτερη τέχνη θα βρεις, από το να πάρεις έναν άστεγο και να του δώσεις ένα πιάτο φαί; Να πάρεις ένα χτυπημένο ζώο και να το περιθάλψεις; Ας βάλουμε αυτή την τέχνη στη ζωή μας.
Από τη Γεωργία…με αγάπη!
Πρόκειται για μια καλογραμμένη, έξυπνη κωμωδία, που χαρίζει γέλιο μέχρι δακρύων. Ωστόσο, δεν παύει στιγμή να στηλιτεύει, τεχνηέντως, καταστάσεις και πρόσωπα που μας είναι πολύ οικεία. Θέλετε να μας μιλήσετε για τους χαρακτήρες του έργου;

Η Φωτεινή και ο Διονύσης είναι ένα καθημερινό, παντρεμένο ζευγάρι μικροαστών, που παλεύει καθημερινά να τα βγάλει πέρα,  κι όπως είναι φυσικό, λίγο οι δυσκολίες, λίγο τα χρόνια, η σεξουαλική τους ζωή έχει καταρρεύσει. Ο Διονύσης παρά τα σοβαρά οικονομικά τους προβλήματα έχει στο μυαλό του την απιστία, ενώ η Φωτεινή αναζητά τρόπους για να σώσει το σπίτι τους. Ακολουθούν σωρεία παρεξηγήσεων μεταξύ της οικογένειας, αλλά και προτάσεων, τις οποίες δέχονται από ένα «ανήθικο» ζευγάρι μεταναστών. Παρατηρούμε, έτσι, πώς η γυναίκα του σπιτιού παίρνει τα ηνία κι επιχειρεί να σώσει το σπίτι της, τόσο από συναισθηματικής, όσο κι από οικονομικής πλευράς. Το άλλο ζευγάρι του έργου, το «ανήθικο», είναι η Ματσάτσο και ο Ζούρα που είναι Γεωργιανοί. Η Ματσάτσο δουλεύει σαν ιερόδουλη και ο Ζούρα κάνει τον νταβατζή της. Σαφώς, δεν υπάρχει καμία πρόθεση να θίξουμε καμία εθνικότητα, όλα γίνονται για την ιστορία και την εξέλιξη του έργου. Τα ζευγάρια μπλέκονται σε ένα ερωτικό γαϊτανάκι που προκαλεί, πράγματι, γέλιο, μέσα πάντα από την τραγικότητα της κατάστασης. Άνθρωποι φιλοχρήματοι, άνθρωποι ασυνείδητοι, άνθρωποι απελπισμένοι, άνθρωποι ρατσιστές, άνθρωποι φοβισμένοι, άνθρωποι αδίστακτοι, άνθρωποι αφελείς ή παμπόνηροι. Όλοι ενυπάρχουν αρμονικά στο έργο, όπως, άλλωστε, και στη ζωή. Το έργο είναι κωμωδία γιατί εμείς του έχουμε δώσει αύτη την μορφή. Αν το κοιτάξεις από άλλη οπτική γωνία, θα μπορούσε να είναι ένα δράμα. Η πραγματική κωμωδία δεν μπορεί παρά να κρύβει ένα δράμα.
Από τη Γεωργία…με αγάπη!

Την παράσταση σκηνοθετεί ο Ζαχαρίας Ρόχας. Με ποιο τρόπο, πιστεύετε, ότι η σκηνοθετική του άποψη συνετέλεσε στο άρτιο αποτέλεσμα;

Ο Ζαχαρίας Ρόχας είναι μια εγκυκλοπαίδεια γνώσεων, ένας αληθινός βιβλιοφάγος, ένας ευγενικός άνθρωπος, ένας καλός άνθρωπος, ένας ήρεμος άνθρωπος, ένας άνθρωπος με 40 χρόνια στο θέατρο, με χιλιάδες παραστάσεις ζωής, ένας άνθρωπος που έχει χιλιάδες λέξεις για να σου εκφράσει αυτό που ακριβώς θέλει από σένα. Ήταν μεγάλη τύχη για όλους τους ηθοποιούς του θιάσου να έχουμε τον Ζαχαρία στο «τιμόνι».

Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21.15 σ το L.A. (Life nArt) Theater
Για περισσότερες πληροφορίες:

http://www.lifebeat.gr/apotigeorgiameagapi/ 

Κοινοποίηση

Γραψτε ενα σχολιο