Sicario: Ο Εκτελεστής – Κριτική από τον Γιώργο Σταματιάδη

0

Οι Sicarii ήταν εβραίοι μαχητές ενάντια στους Ρωμαίους κατακτητές της Ιουδαίας και τους ντόπιους συνεργάτες τους. Χρησιμοποιούσαν μεθόδους που θα μπορούσαν σήμερα να χαρακτηριστούν αντάρτικες ή και τρομοκρατικές, καθότι δολοφονούσαν με στιλέτα τους εχθρούς τους σε δημόσιους χώρους και κατόπιν εξαφανίζονταν στο πλήθος. Η λέξη απαντάται στις μέρες μας στην αργκό των μεξικανικών καρτέλ, δηλώνοντας το δολοφόνο, τον εκτελεστή.
Στην ομώνυμη ταινία του Ντενί Βιλνέβ, η λέξη δεν ακούγεται ούτε μια φορά, αλλά υποπτευόμαστε βάσιμα σε ποιον από τους ήρωες αντιστοιχεί ο χαρακτηρισμός. Μια επίλεκτη και ετερόκλητη ομάδα παραστρατιωτικού τύπου σχηματίζεται από την αμερικανική κυβέρνηση με εντολή να δράσει αποτελεσματικά κατά των μεξικανικών ναρκοκαρτέλ, εκεί όπου οι συνήθεις, by the book, διαδικασίες αποδεικνύονται αναποτελεσματικές. Έτσι, οι ναρκέμποροι αντιμετωπίζονται ανελέητα ως δυνάμει τρομοκράτες, ως διασαλευτές και εχθροί της εθνικής ασφάλειας και τάξης.
Καμιά άλλη αντιμετώπιση δεν μοιάζει καρποφόρος ή εύλογη στο επίπεδο της κρατικής πολιτικής. Πόλεμος με κάθε μέσο λοιπόν, αλλά με μια βασική, αντίθετη, παραδοχή: ότι ο πόλεμος αυτός δε θα κερδηθεί ποτέ, στους αιώνες των αιώνων, η απόλυτη ειρήνευση δε θα επέλθει ποτέ σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης. Η πολιτεία, η δικαιικά οργανωμένη κοινότητα, πρέπει να φροντίσει να εξασφαλίσει απλώς τις συνθήκες ελέγχου για την περιχαράκωση των πολέμου όλων εναντίον όλων σε ανεκτά πλαίσια. Θέλει δηλαδή να αφήσει ένα ελεγχόμενο παρακράτος να δρα υπό καθεστώς επιτήρησης, όπου τα δεδομένα της παρανομίας δε θα εκφεύγουν από τα κρατικά καθορισμένα όρια.
SicarioΤο κακό λοιπόν δεν πρέπει να αφεθεί να διαχυθεί, αλλά να ονοματιστεί, να καταγραφεί και να «διαφυλαχθεί» κατά κάποιο τρόπο. Ο προσδιορισμός του αντιπάλου προσδίδει νομιμοποίηση στο κράτος, αλλά εκεί όπου οι δομές, θεσμοί δεν επαρκούν, ένας βασικός, κυρίαρχος του παιχνιδιού αντίπαλος κακός, μπορεί να φροντίσει για την επιβολή της τάξης δια της βίας και του φόβου: η αντεστραμμένη εικόνα του μοντέρνου κράτους Λεβιάθαν.
Η σκηνοθετική ματιά του Βιλνέβ οφείλει υφολογικά πολλά στα αστυνομικά θρίλερ του Μάικλ Μαν και οντολογικά στον προβληματισμό του Ντέιβιντ Φίντσερ περί σιωπηλής, αλλά και ακατάβλητης παρουσίας του κακού. Η απειλητική ατμόσφαιρα υπηρετείται ιδιαιτέρως αποτελεσματικά από τη μουσική του Γιόχαν Γιόχανσον που δίνει έξτρα πόντους στην ταινία, καθηλώνοντας το θεατή σε κρίσιμα σημεία με την υπόκωφη, εσωτερική και κλιμακωτή έντασή της. Το Sicario παραμένει εντέλει μια ενδιαφέρουσα κατασκευή, πολύ πάνω από το μέσο όρο, παρότι απομακρύνεται ορισμένες στιγμές από την εσωτερικότητα και το μινιμαλισμό των μέσων έκφρασης για να ανοιχτεί σε αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί ευρύτερο κοινό.

Γιώργος Σταματιάδης

Κοινοποίηση

Γραψτε ενα σχολιο