Spectre – Κριτική από τον Γιώργο Σταματιάδη

0

Τo Spectre, η τελευταία ταινία της σειράς James Bond με τον Daniel Craig, σε σκηνοθεσία του καλού Sam Mendes, είναι κατώτερη των προσδοκιών που είχε καλλιεργήσει το αμέσως προηγούμενο Skyfall του ίδιου σκηνοθέτη. Ο Τζέιμς Μποντ αναζητεί τα ίχνη μιας -γνωστής από την πρώτη ταινία της σειράς- τρομοκρατικής οργάνωσης, της S.P.E.C.T.R.E., προκειμένου να εξουδετερώσει, μόνος, όπως πάντα, τα σκοτεινά της σχέδια για παγκόσμια κυριαρχία. Η έρευνά του τον οδηγεί παράλληλα στο μονοπάτι της καταβύθισης στο προσωπικό, οικογενειακό παρελθόν του. Ο Μποντ είναι λοιπόν και ένας μυστικός πράκτορας με βασανισμένο παρελθόν, αλλά ταυτόχρονα και μια αλάνθαστη πολεμική μηχανή στην υπηρεσία της Αυτής Μεγαλειότητας.

Το Spectre προεκτείνει την ήδη παρούσα στο Skyfall προβληματική της υπαρξιακής κατάδυσης στο άγνωστο παρελθόν, τυλίγοντας το πακέτο με αρκετές ψυχαναλυτικές αναφορές. Όπως είναι λογικό, όσο πιο προσωπική γίνεται η αφήγηση, όσο πιο βαθιά πάμε στην οικογενειακή ιστορία του Μποντ, τόσο αυτός αποκτά ανθρώπινη, αντιηρωική, τυπική και καθημερινή υπόσταση. Είναι πλέον ένας άνθρωπος με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μεν, απολύτως εξηγήσιμα δε.SpectreΗ υπονομεύουσα αντίφαση της ταινίας έγκειται στο ότι ο Mendes, ενώ επιχειρεί να κατασκευάσει ένα χαρακτήρα με σάρκα και οστά και υπαρξιακές συντεταγμένες, αντί να επιμείνει στην τρωτότητά του, οδηγώντας τον σε καταστάσεις ουσιαστικής διακινδύνευσης, δομεί έναν ανίκητο ηπερήρωα, έναν agent με απάνθρωπη αυτοπεποίθηση, εντελώς αδιάφορο για τις πραγματικές συνθήκες, στις οποίες θα κληθεί να αντιμετωπίσει το δαιμονικό και υπερ-προστατευόμενο κακό.

Ενώ δηλαδή ο ήρωας από τη μια μεριά παρουσιάζεται να έχει παρελθόν και υπαρξιακό βάθος, από την άλλη μετατρέπεται σε μια υπεράνθρωπη και ακατάβλητη μηχανή θανάτου, που ενεργεί ενάντια σε κάθε λογικό υπολογισμό του συσχετισμού των δυνάμεων. Στο ίδιο μήκος κύματος, η αποστασιοποίηση και η ψυχρότητα του Bond, που υπηρετεί ερμηνευτικά ο Craig, υποσκάπτεται αισθητικά από το γενικότερο πνεύμα του ιλουστρασιόν στυλιζαρίσματος και της ποζεριάς.

Στο Spectre το στοιχείο της έκπληξης απουσιάζει και καμιά αίσθηση κινδύνου δεν μεταδίδεται στο θεατή. Το χιούμορ προκύπτει από κωμικές καταστάσεις που θα μπορούσαμε να βρούμε σε οποιαδήποτε άλλη ταινία δράσης και όχι από τον ιδιαίτερο τρόπο που βλέπει και σχολιάζει τα πράγματα ο Μποντ. Οι σκηνές δράσεις είναι μέτρια γυρισμένες και παρά τα φανταχτερά κουστούμια και τις εντυπωσιακές τουαλέτες, λείπει το –κεντρικό για τις ταινίες της σειράς- στοιχείο του κοσμοπολιτισμού και του παιγνιώδους χαρακτήρα ενός ήρωα που επικρατεί στη μάχη, αλλά ξέρει να κερδίζει και στο αναίμακτο παιχνίδι.

Παρότι λοιπόν ο Craig είναι ένας πειστικός Bond, η λογική των δυο τελευταίων ταινιών μοιάζει να εξαντλεί την όποια δυναμική της.

Γιώργος Σταματιάδης

 

Κοινοποίηση

Γραψτε ενα σχολιο