Το Μπαλκόνι – του Λεωνίδα Χαζίρογλου

4

Να που βρισκόμαστε ξανά στο μπαλκόνι
με βουβή τη σκέψη να μένει πια μόνη

πίσω από ηλίου χρυσαφένιες ακτίνες
εμπρός απ ονείρου θλιμμένες σειρήνες

πως τις ακούμε ν αντηχούνε
δίχως της σκέψης τη σκιά ν ακουμπούνε;

βγάζουν απ το όνειρο μετά κάποιο δάκρυ
έρημο μένει, πλοίο δίχως κατάρτι

τέτοιο σαν ήταν ακυβέρνητο πάει
ηχηρός αντίλαλος σε πελάη αντηχάει

πελάη του νου μιας ιδιόρρυθμης δύσης
στον ορίζοντα φάνηκε, στην καρδιά μας επίσης

τώρα πια δε φέγγει δε λαμποκοπάει
ο ήλιος εκοιμήθη και τ όνειρο πάει

ταξιδεύει στ ακρότατα σημεία του τόπου
τη χαρά να θυμίζει κάποιου δίκαιου κόπου

του Λεωνίδα Χαζίρογλου
από την ποιητική συλλογή «Κήπος των Θαυμάτων»

Λεωνίδας Χαζίρογλου

Κοινοποίηση

4 Σχόλια

Γραψτε ενα σχολιο